‘Lever iets in, wat je zelf zou willen kopen.”
We zitten op het bankje voor de Emmauswinkel op het plein tussen de prachtige bloemen van planten, op een tikkeltje te droge ondergrond. Een oranjetipje fladdert langs. ‘Een zeldzame, die haar eitjes op de Pinksterbloem afzet’, merkt Martine op.
‘Je ziet haar maar een maand vliegen’, vervolgt ze, met oog voor detail en natuurlijke schoonheid.
Weeffout
We praten bij als oud-buren. Martine woonde met Frans jarenlang op ‘t Groene Sticht in een appartement. Na de komst van hun oudste dochter Elze, moesten ze helaas verhuizen naar verderop in de wijk. Een weeffout van het woonontwerp kwam aan het licht: er is geen geschikte woonruimte voor jonge gezinnen in de huursector.
Spulletjes
Vanaf de begintijd draaiden enkele bewoners mee in de winkel van Emmaus: bij het sorteren of als chauffeur op de vrachtwagen. Martine startte met het sorteren en prijzen van kleding. Dat bleef ze doen nadat ze verhuisde.
Ze stopte een tijdje totdat haar jongste kind vier jaar was en toen ging het weer kriebelen. Later overwoog ze te stoppen, toen besloten werd om met het sorteren van kleding in Parkwijk te stoppen en dit over te dragen aan het filiaal in Overvecht. Parkwijk kreeg op zijn beurt de taak om alle ingeleverde spulletjes te selecteren. Dit leek haar saaier werk, maar het bleek veel gevarieerder en leuker dan gedacht.
Hondentrimtafel
Martine: ‘Het is heel afwisselend wat spullen en mensen betreft. Er gaan de gekste dingen door je handen, waarvan je het bestaan of de naam en het gebruik niet weet. Bijvoorbeeld een apparaat dat flessen bottelt of een tafel met een stellage met een lus – zag er een beetje luguber uit – dat bleek een hondentrimtafel te zijn.
Het is heel concreet en je doet iets met je handen. Een heerlijke tegenhanger van mijn werk vol denkkracht achter de computer. Je helpt mee aan het hergebruik van spullen.
En het is leuk om zo verbonden te blijven met het oude en vertrouwde buurtje en buren in de winkel te blijven spreken. Kortom: ideaal vrijwilligerswerk voor mij.’
Etalage
Tijdens ons gesprek loopt een voetganger voorbij met een verpakkingsdoos onder zijn arm. ‘Even kijken of het uit onze etalage komt waar ik het zojuist heb ingezet!’, reageert Martine alert. ‘Nu de aanvoer van spullen minder wordt, zetten we de geprijsde spullen direct in het schap of in de etalage en is het soms meteen verkocht’.
Marktplaats
‘Hoe komt het dat de aanvoer van spullen terugloopt?’, wil ik weten.
Martine denkt dat het komt omdat mensen goede spullen zelf op Marktplaats zetten en dat er veel goedkope spullen bij Action worden gekocht en niet zo lang mee gaan als spullen die vroeger gemaakt werden.
‘Een groot deel van de ingebrachte spullen zijn te slecht om te verkopen en gaan in de container. In het begin gooide ik nog weinig weg, maar dat is echt veranderd.’
Koopje
Hoe stel je de prijs vast? Martine: ‘Dat is ervaring. In het begin vroeg ik de coördinator wat een goede prijs was, later weet je het zelf wel. Als er veel vraag naar is, kun je iets meer vragen. Als je het niet precies weet, vraag je een euro. Soms gaan spullen te laag geprijsd weg. Dan heeft degene een koopje op de kop getikt. Maar dat is ook reclame en komt degene vast weer terug en vertelt dit aan anderen. Dus heeft het ook zijn gunstige effecten.
Uit je bubbel
Elke afdeling heeft z’n eigen team van collega’s waarmee je samenwerkt. De ‘boeken’ is weer een heel ander groepje dan die van het sorteren van spullen. De onderlinge sfeer is prettig. Je werkt samen met mensen met diverse achtergronden. Er zijn heel trouwe vrijwilligers vanaf het eerste uur en mensen die tijdelijk meedoen vanuit een leer-werktraject, via re-integratie of als invulling van een taakstraf. Je bent direct uit je eigen bubbel.
Als Martine om 13.00 uur start, staat haar sorteertafel vol met ingeleverde spullen, die in een stellage van dozen op haar wachten. Vieze of incomplete spullen, gaan direct de container in. Het is te tijdrovend om eerst alles schoon te maken of te repareren.
De onuitgesproken regel is: lever iets in, dat je zelf ook zou willen kopen.
Chef curiosa
Wekelijks stuurt ze tijdens haar werk in de familie-app een voorwerp, waarvan de familie moet raden, wat het is en waarvoor het gebruikt wordt.
‘Er wordt dan druk gespeculeerd. De laatste tijd wordt AI bij het raden gebruikt, maar die weet het vaak ook niet! Ik hebinmiddels de bijnaam ‘chef curiosa’ gekregen. Vandaag stuurde ik de familie een foto van een demopak van Defensie.’
Taart
Een bijzonder ritueel binnen Emmaus Parkwijk is de taart, die gegeten wordt als de vorige dag de omzet van 3000 euro is bereikt, wat de afgelopen tijd weer vaker gebeurt.
Wellicht enthousiast geworden. Emmaus Parkwijk kan altijd nieuwe vrijwilligers gebruiken en met name chauffeurs hebben de voorkeur.
René