Ze is ruim vier maanden werkzaam als wooncoördinator van Emmaus Parkwijk.
We zoeken een plekje in de winkel op en ploffen in een zithoek met wellicht de langste bank van Utrecht. Het winkelend publiek drentelt met een zoekende blik om ons heen, gelukkig (nog) niet geïnteresseerd in het prijskaartje van de beide banken waarop we zitten.
Sprong in het diepe
Monique was werkzaam in de commerciële wereld waar het draait om geld, geld en nog eens geld. Daar kreeg ze genoeg van en maakte een ommezwaai naar de non-profit wereld gericht op mensen, mensen en nog eens mensen. Per toeval zag ze op Linked-in de vacature. Ze werd uitgenodigd om langs te komen en sprong eind september vorig jaar in het diepe en had slechts een korte inwerkperiode omdat de vorige coördinator, Claartje, al snel vertrok. Ze had geen duidelijke verwachtingen vooraf en het was een intensief begin maar het werkt past haar.
Succesvol
Het mooie van haar werk is als bewoners haar opzoeken om hun verhaal te delen.
Zoals vandaag als iemand een brief van een advocaat heeft gekregen, waarover hij in verwarring is. Dan is het fijn om mee te denken hoe te reageren.
Ze is ook verantwoordelijk voor de werving en intake van nieuwe bewoners, die eerst een proefweek en daarna drie maanden op proef wonen en werken alvorens zich op ’t Groene Sticht te mogen inschrijven. Ondanks de hoge drempel die Emmaus hanteert – je moet minimaal 32 uur meewerken binnen Emmaus Domstad, geen alcohol en drugs gebruiken, gezamenlijk eten en op dinsdagochtend het huis schoon maken – vallen er nauwelijks mensen uit in de proeftijd. “Dat betekent dat onze selectie succesvol is en we mensen binnenkrijgen, die zeer gemotiveerd zijn om uit het daklozenbestaan te breken”, concludeert Monique met enige trots.
Time-out
Bovendien is ze verantwoordelijk voor het inroosteren van de bewoners en de huisregels en veiligheid. Soms gaat iemand te ver en moet een grens getrokken worden en wordt iemand uit huis gezet. Meestal als iemand een terugval doormaakt. Pijnlijk voor iedereen. “We leren daarvan. Een volgende keer is het beter om eerst een time-out af te spreken van een paar weken”, voegt Monique eraan toe.
Externe huurders
Lange tijd was de wooncoördinator ook bewoner. Bovendien woonden in de woongroep niet alleen mensen uit noodzaak, maar tevens uit ideële motieven. De laatste groep vertrok gaandeweg uit de gemeenschap. Daarvoor in de plaats zijn er nu 4 kamers voor externe huurders waarvan wordt verwacht dat ze een eigen bijdrage leveren aan het gemeenschapsleven, zoals het wekelijks koken voor de groep. Zij nemen ook deel aan de gemeenschappelijke avondmaaltijden.
Huiskamer
Monique, evenals haar voorganger, wonend op afstand in een eigen woning, is drie dagen werkzaam. Dit blijkt voldoende om de 13 bewoners de benodigde aandacht te kunnen geven, irritaties op te lossen en brandjes te blussen. Een wekelijkse huisbijeenkomst lijkt ook te veel van het goede en kan met een lagere frequentie, tot opluchting van sommige bewoners.
De huiskamer is nu een opslagruimte van een bewoner. Monique: “Het zou mooi zijn de ruimte weer als huiskamer in te richten. Het past bij de huidige groep die elkaar nu opzoekt op de eigen kamer. De tent op de binnenplaats is in de winter alleen geschikt als rookplek.”
Meerwaarde
Monique merkt nog niet veel van de kruisbestuiving op ’t Groene Sticht. De meerwaarde van het maandelijkse afstemmingsoverleg is voor Monique beperkt.
Het is goed elkaar te kennen zodat je elkaar snel kunt vinden als er iets te bespreken is.
En de toegang tot de app is handig en zo blijf je goed op de hoogte.
‘Wat willen de bewoners?’, wil ze weten. “Een levendige buurt met diverse activiteiten, waarbij je elkaar beter leert kennen”, is mijn reactie. Zo hebben we geprobeerd een Emmausbewoner met groene vingers te betrekken bij het beheer van het groene plein, maar dat bleek een brug te ver. Monique: “Ja, dat was zo, maar deze bewoner had te maken met een terugval. Hij heeft nu een belangrijke stap gezet en het zou zomaar kunnen, dat hij nu wil aansluiten”.
Animo
Het hangt van de samenstelling van de bewonersgroep af, welke animo er is voor gemeenschappelijke activiteiten. Monique hangt de informatie altijd op het prikbord en benoemt het in de huisvergadering. Ze had wat meer verwacht van de deelname aan het oliebollenfeestje, maar de winkel was op oudejaarsdag open. Wanneer we het op het afstemmingsoverleg hebben over de vraag welke laagdrempelige activiteiten we kunnen organiseren waar ook bewoners van Emmaus aan mee willen doen, dan is dat wel zinnig.
Tevreden
Als ik haar vraag of ze nog een tip of advies heeft voor de bewoners en werkers, dan is ze wel tevreden hoe het nu gaat en heeft ze geen extra wensen of verwachtingen.
Ze moet even diep nadenken of ze nog een leuke anekdote of werkervaring wil delen?
Dan volgt overtuigd: “Bij Emmaus sta je nooit alleen. We doen het samen!”
Ze is al helemaal op haar plek en dat merkt ze, als ze haar werk voor enige tijd moet overdragen. “Dat wil ik eigenlijk niet, maar een vakantie naar de zon is wel heerlijk!”. Ondertussen is omgeroepen dat de winkel over 10 minuten gaat sluiten, dus de hoogste tijd om uit onze zithoek te herrijzen. Dan kan Monique nog de laatste zaken afronden voordat ze voor even de deur achter zich dichttrekt.
Interview: René
Foto: René
Opmaak: Anithe